Wijziging naamgeving

Mei 1996

De Belgische wettelijke regeling met betrekking tot de naamgeving van het kind is discriminatoir voor vrouwen.

De wet op de afstamming (1987) bepaalt dat een kind dat binnen het huwelijk wordt geboren de familienaam van de vader krijgt. De naam van de moeder wordt genegeerd. Wanneer het kind buiten het huwelijk wordt geboren, krijgt het de naam van de moeder. Maar indien de vader het kind erkent, krijgt het zijn naam. De erkenner hoeft niet eens de verwekker te zijn. Het kind kan dus ook de naam krijgen van een man die niet de biologische vader is.

Het behoud van de naam van de vader is volgens de Vrouwenraad enerzijds in strijd met de resolutie 78/37 van de Ministerraad van de Raad van Europa (27/09/1978) inzake de gelijkheid van de echtgenoten in het burgerlijk recht en anderzijds met artikel 16 van het VN-Verdrag ter Uitbanning van Alle Vormen van Discriminatie jegens de Vrouw (18/12/1979).

Vanuit de juridische toetsing van het naamrecht aan het gelijkheidsbeginsel dringt de Vrouwenraad aan op een wijziging van de naamgeving.

Voor de Vrouwenraad bestaat de oplossing in de vrije keuze
Concreet betekent dit dat de ouders binnen een bepaalde termijn na de geboorte een bewuste keuze moeten maken en de familienaam van één van beiden aan het kind moeten geven.

De keuzevrijheid zou bovendien kunnen kaderen in de wet van 13 april 1995 met betrekking tot het ouderlijk gezag, de zogenaamde wet op het co-ouderschap.
Het kiezen van de familienaam wordt dan één van de rechten/plichten van het ouderlijk gezag, dat door beide ouders gezamenlijk wordt uitgevoerd.

In geval van onenigheid inzake de keuze, vóór het einde van de termijn, krijgt het kind de naam van de moeder.

Meer info: klik hier voor het dossier Naam van het kind - 2009 (pdf-169kb)