Afghaanse vluchtelingen

30 juli 2003

Op 8 maart 2003 -Internationale Vrouwendag- deed de Vrouwenraad een oproep aan de Belgische regering om haar asielbeleid voor Afghaanse vrouwen te herzien, om hen niet te weigeren, noch terug te sturen.

Een terugkeerbeleid zonder dat deze vrouwen een kans op een toekomst hebben in een land waar hun veiligheid niet verzekerd is, waar ze nog steeds nauwelijks rechten hebben en als honden behandeld worden, is een schending van de fundamentele mensenrechten van vrouwen en is een pertinente vorm van geweld.

Het was zes maanden geleden te vroeg en niet verantwoord om mensen, zeker vrouwen, terug te sturen naar Afghanistan. Dat is het vandaag nog altijd en zal het binnen zes maand en/of een jaar nog zijn. Feit is dat, ondanks de val van de Taliban, er voor vrouwen weinig veranderd is.

Uit verschillende rapporten en analyses, van Human Rights Watch en Amnesty International, maar ook dankzij ooggetuigenverslagen, is de toestand in het land voldoende gekend.
We verwijzen hierbij naar ons project 'Het Vrouwenhuis in Istalif'. Istalif ligt slechts op 48 km ten noorden van Kaboel. Er was/is geen elektriciteit, geen telefoon, geen dokter, veen vroedvrouw, geen verple(e)g(st)er. Tot dusver was er geen onderwijs voor vrouwen. Ondertussen heeft de gouverneur laten weten dat vrouwen die zonder burka buitenkomen, gestenigd worden.
Het Vrouwenhuis is sinds 1 juli 2003 open. Dagelijks komen 200 à 300 vrouwen naar het centrum. Achter de gesloten poort durven ze amper hun burka afnemen. Hun grootste zorg gaat uit naar de gezondheidszorg voor hun gezin en henzelf. Ze leren er nu ook lezen en schrijven, maar omdat ze totaal analfabeet zijn, kunnen ze amper één uur per dag les volgen.
Voor vrouwen en kinderen staat de terugkeer naar Afganistan gelijk met een terugkeer naar de Middeleeuwen, naar onderdrukking en vernedering.

Het project op zich is een succes, maar legt tegelijkertijd een uiterst pijnlijke samenleving bloot, waar nog jaren hard moet worden gewerkt aan mensen- en vooral aan vrouwenrechten.
Het zal zeker nog lang duren eer de achterstand in opleiding en gezondheidszorg voor vrouwen en meisjes, veroorzaakt door de Taliban, weggewerkt is.

De angstige vluchtelingen in de kerk van Elsene weten dus beter dan wie ook wat hen ginder te wachten staat.
Vrouwen onder deze omstandigheden weigeren of terugsturen is bovendien in strijd met art.3 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens.
Daarom herhaalt de Vrouwenraad zijn oproep om deze mensen niet terug te sturen.